Achter de glimlach

20151014_114853De zon staat al een beetje laag, wat de temperatuur wat aangenamer maakt, en een zachte bries gaat door het straatje. Ik stap even opzij omdat er een meneer met een scooter (inclusief zijn halve huisraad en een kind) wil passeren terwijl ik een mevrouw begroet die in een klein stalletje Soto Ayam aan het prepareren is. De laagstaande zon geeft een warme gloed over de voornamelijke witte en grijze bebouwing, en levert zijn laatste bijdrage aan het drogen van alle ‘laundry’ die ophangt in dit kleine straatje.

Een dag eerder waren we op zoek naar een andere laundry dan die van het hotel, die is in verhouding namelijk nogal prijzig. In een klein krap straatje achter het hotel lijkt het alsof we iemands huis inlopen als we de borden ‘Laundry’ volgen. Een vriendelijke man, die geen woord Engels spreekt, zit op een klein krukje en is met een strijkijzer en een paar sokken in de weer. De prijs van zo’n 15 eurocent per kilo was is bijna gênant, en met de 3 kg was die we afleveren is het dan ook gelukkig niet moeilijk om gul te zijn met een ‘tip’. Komende dagen eens oordelen of dat nou beter zit, gestreken ondergoed en sokken…

20151012_135747

20151008_163237

20151008_163746

Bij het aandoen van nieuwe plekken hoort bij mij vooral veel verwondering over alle indrukken. Vrijwel iedereen hier op Java lijkt permanent te glimlachen. “Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen”, zo staat dan ook in mijn reisgids. Ze glimlachen vriendelijk als ze je gerust compleet de verkeerde kant op sturen, als je de weg vraagt. Ze glimlachen ook als ze je proberen op te lichten bij het kopen van batik trouwens. Ze glimlachen als je in ongetwijfeld ongelukkig Indonesisch ‘Terima Kasih’ (dankjewel) zegt. Ze glimlachen als ze je na een taxirit weliswaar 25% maar nog steeds maar een cent of 20 fooi geeft.

Wij Nederlanders staan volgens mij bekend om onze ‘directheid’. Velen van ons hechten er waarde aan als non-verbaal gedrag congruent is met wat er gezegd en gedacht wordt. “Dan weten we waar we aan toe zijn”. Hoe ontstaat zoiets, vraag ik me dan af, en hoe kan het dat de normen hier zó anders zijn? Javanen staan bekend als een extreem vriendelijk volk, en dat is ook echt wat we hier dagelijks zien.

Maar wat denken ze nou écht? Ik kan niet anders dan het me afvragen. Als een gast in het hotel bij het ontbijt niet eens fatsoenlijk ‘goedemorgen’ of ‘dankjewel’ (ook al is het in ongelukkig Indonesisch) kan zeggen, glimlachen ze desondanks. Maar wat denken ze dan écht? Of als een gast 3 borden vol met eten opschept tijdens het buffet, en vervolgens de helft van het eten laat staan, dat terwijl er hier genoeg ouders zijn die het geld niet hebben om hun kinderen naar school te laten gaan. Ze blijven glimlachen, maar wat denken ze dan echt? Of als mijn eigen persoon in de trein zit, of in een koffietentje zoals nu, met een laptop en een te duur betaalde telefoon naast me? Iedereen lacht vriendelijk, zegt gedag, is hulpvaardig. Aan hun gezicht is niets van afgunst of afkeer af te lezen; maar wat denken ze nou echt? En vooral ook: wat zegt het over mij dat ik (soms) geneigd ben hun oprechtheid en hun glimlach in twijfel te trekken?

20151014_114821

20151011_101925

IMG_20151002_200045

(deze glimlachen heb ik geen seconde in twijfel getrokken overigens hoor)

Ik schrijf dit stuk overigens met een glimlach die voor de gemiddelde Javaan niet onderdoet. En mochten jullie je zorgen maken, hij is congruent met mijn ‘state of mind’. Al die vriendelijkheid hier voelt goed, ook al roept het een vraagstuk op over wat er eventueel achter die glimlach schuil gaat.

Na ons bezoek aan Kampung Naga in Tasikmalaya vervolgde onze tocht zich naar Yogyakarta en Magelang, waar we onder andere het Dieng Plateau, de Borobudur, de Prambanan tempel en een te fijne Spa bezochten. Over dat alles later maar meer, want dit epistel is alweer lang genoeg uitgevallen :) Wij hebben hier alle tijd. Voor het schrijven van een blog, of het in twijfel trekken maar vooral enorm waarderen van die mooie glimlach. Maar ergens op de wereld moet natuurlijk ook nog gewoon gewerkt worden ;) Nemen jullie dát voor lief?

Veel liefs en een glimlach vanuit Yogyakarta!

 

* Smile, Happy Looks Good on You! *

Heb je deze al gelezen?

6 Responses to “Achter de glimlach”

  1. annemieke says:

    Met een lach gelezen en in mijn hoofd gezien hoe je daar zit met die laptop en telefoon. vooral blijven lachten en het goede daarvan inzien.
    liefs van ons

    • Elize says:

      Dat lijkt mij uiteindelijk ook de beste optie ;) Maar gewoon van het goede blijven uitgaan.. Merk dat ik moeite heb met dat er ‘gasten’ zijn die de lokale mensen hier niet respectvol behandelen (sowieso is dat nergens goed te praten), maar dat ze zelfs dan nog blijven glimlachen! Zelf maar vooral wel respectvol zijn ;) En blijven lachen inderdaad! Liefs

  2. nel says:

    Mooi geschreven. Was vandaag in “het boek” aan het schrijven wat ik voor mijn verjaardag heb gekregen. Moest daarin opschrijven waarin jij in op mijn moeder (oma)lijkt. Toevallig las ik kort daarna deze blog en het verhaal over “de was”.
    Had oma ook vast gedaan….. :))

    Liefs ma

    • Elize says:

      Hahaha.. dat gok ik ook ja ;) Die had alleen geen fooi gegeven die groter was dan het eigenlijke bedrag denk ik ;)

  3. Keff says:

    Nou als volbloed javaanse (wel geboren in Suriname ), herken ik alles wat je omschrijft vanuit de locals als de westerse kant. Van huis uit werd mij altijd geleerd om bescheiden te zijn, niet in tegenspraak te gaan en vooral respectvol te zijn. Deze 3 elementen zorgen er natuurlijk voor dat je nooit je woede naar de ander uit en dus nooit laat blijken wat je echt denkt en vindt. Want je wilt respect hebben voor de ander en geen confrontaties aangaan.
    Dit is zoals je het zelf al zegt totaal anders met wat er in nl van je wordt verwacht. Dit heeft er ook mee te maken dat we elkaar in nl als gelijken zien en elkaar zo min mogelijk tutoyeren .. Hierdoor zeg je dus sneller wat je denkt.
    Maar in de javaanse cultuur wordt dit als onbeschoft gezien. Dus om bescheiden en respectvol te blijven ben je vriendelijk naar iedereen.

    Wat ik ontzettend leuk vind om te lezen, is dat je echt de cultuur probeert te begrijpen en niet alleen bezig bent met het land te bezichtigen. Ik geloof er echt in dat dit je een verrijking zal geven.

    Ik wacht op de volgende hihi.. ☺️

    • Elize says:

      Hej Kevinny,

      Dankjewel voor je leuke reactie weer! Leuk om te lezen hoe jij inderdaad herkent hoe het elkaar soms ‘bijt’ dat je enerzijds altijd beleefd moet zijn en anderzijds nu in een cultuur bent waarin openheid en directheid ‘de norm’ is en waar je dus ook mee wordt geconfronteerd.

      We proberen zeker ook echt een indruk te krijgen van de cultuur, de gewoontes en de mensen hier. Dat maakt reizen voor mij zo bijzonder; zien hoe er op andere plekken geleefd en gedacht wordt en daar leer ik iedere reis opnieuw van.

      Nogmaals, dank voor je berichtje, leuk! Liefs uit Indonesië

Laat een bericht achter:

“Happiness quite unshared can scarcely be called Happiness; it has no Taste.”

 

© Copyright Eat Cook Love and Travel – Blog