Het zijn net Mensen

It’s All Perception

De bel gaat, een schel geluid gaat over het schoolplein en vele straten verder, waarna het vloeiend over gaat in het geluid van enthousiaste gillende kinderen die naar buiten komen rennen. Het is een uur of 3 in de middag en de zon zorgt nog steeds voor de nodige warmte. Rechts zoeken een paar jongens van een jaar of zeven een hoekje op in de schaduw en nemen in hurkzit plaats waar ze, zo stel ik me voor, al lachend de grappige verhalen van de dag met elkaar uitwisselen. Achterin het plein wagen wat oudere jongens zich ongehinderd door de warmte aan een potje voetbal. Wij zitten aan de overkant, op een plastic stoeltje die de hoogte heeft van de helft van mijn onderbeen. Met de knieën dientengevolge zo’n beetje tegen onze borst worden we door onze omgeving (lees de lokale bevolking) bestudeerd, bekeken en vermoedelijk ook besproken alsof we zojuist vanuit Mars neer zijn komen dalen. In spanning wachten we af wat we straks geserveerd krijgen daar de Vietnamese taal ons beider talent niet echt is en we dus op goed geluk (hopen we) een gerecht hebben gekozen. Alvorens de bestelling aan tafel wordt gebracht hebben we al minstens anderhalve liter groene thee gedronken, per persoon ja. Op het moment dat we de, voor het lekkere veel te scherpe, thee weg hebben weten te werken vat men dat daar op als een uiting van onlesbare dorst dus wordt onze kop met een ontzettend vriendelijke glimlach opnieuw bijgeschonken tot aan de rand. Tot zover de Vietnamese gastvrijheid!

1392912797938

Mijn blik dwaalt af naar de overkant van de straat. Deels ter voorkoming dat oogcontact met de eigenaresse de indruk wekt dat ik nóg meer thee wil, maar vooral door het tafereel dat zich voor mijn ogen afspeelt. Een vrouw komt aanlopen met haar fiets vol met Vietnamese zoetigheden. Een groot deel van de jongetjes op het schoolplein laat hun activiteit voor wat het is en rennen naar het hek, waar de vrouw zich aan de buitenkant installeert. De armen worden door het hek heen gestoken en reiken uit naar de vrouw waarna het onderhandelen over het aangeboden snoepgoed in alle hevigheid en enthousiasme losbarst.

Ik realiseer me op dat moment dat wanneer deze foto op de voorpagina van een krant komt te staan daar een heel ander verhaal bij zou kunnen worden verteld. Een verhaal waaruit blijkt dat het een weeshuis voor jongetjes betreft die door armoede onvoldoende eten krijgen en daardoor moeten bedelen bij voorbijgangers. Bijvoorbeeld. Of een andersoortig verdrietig verhaal.

“It’s all Perception”. Hoe wij de waarheid zien wordt bepaald door onze interpretatie van een situatie. Onze interpretatie hangt echter van zoveel dingen af waarin zaken als hoe informatie aan ons aangeboden wordt (bijvoorbeeld door de media) en onze eigen overtuigingen (waardoor we dingen bij voorbaat al gekleurd zien) slechts een tweetal aspecten zijn van de velen die hierop van invloed zijn.

Met oog op de Feestdagen die voor de deur staan kan ik jullie in dat kader allemaal het boekje ‘Het zijn net mensen” van Joris Luyendijk aanbevelen. Vanuit zijn eigen ervaring als ‘correspondent in de Arabische wereld’  beschrijft hij aan de hand van pakkende voorbeelden dat wat we zien op het nieuws en wat er daadwerkelijk gaande is lang niet altijd overeenkomt en dat dus invloed heeft ons waarheidsbesef en wereldbeeld. Geen recept dus deze keer, maar wel een nuttig stuk (lees)voer!

Lees Smakelijk!

Het zijn net mensen

 Meer FoodJourney?

FoodJourney

 

Heb je deze al gelezen?

Laat een bericht achter:

“Happiness quite unshared can scarcely be called Happiness; it has no Taste.”

 

© Copyright Eat Cook Love and Travel – Blog