Hoe werd ik een Foodie?

Ik denk terug aan de vele momenten dat we als gezin aan tafel zaten, de pannen vaak in het midden en kort nadat die weg werden geruimd volgde de vla, of yoghurt. Ik denk terug aan hoe mijn vader ‘een berg’ maakte van ons prakje en daar met een lepel een holletje van jus in werd gemaakt die als een vulkaan over het prakje uitliep. Hoe ik soms probeerde het prakje nóg fijner te prakken zodat ik de illusie kon wekken dat ik al meer had gegeten dan werkelijk het geval was. Hoe ik de macaroni zonder vers gemaakte saus at, maar met Curry Gewurz (ai ai). Of dat ik mijn tartaartje langer in de pan wilde omdat ik dat rauwe rode vlees maar niets vond. Hoe mijn ouders in hun handen wreven als ik mijn neus op trok voor een stuk verse kabeljauw, omdat hun portie daarmee toenam. In het kader van mijn verdediging: De kabeljauw werd gekookt. Gekookt ja. Net als de worteltjes, die werden ook gekookt. En de aardappelen. Allemaal gekookt. Misère ;)

6fff1624523b985b37ba3b73def451fb

Bij de vraag ‘hoe ik een foodie werd‘ kwamen vooral bovenstaande gedachtes op. En vooral of ik dat soort dingen wel hardop uit kon spreken haha, gênant! Geen ‘Di Mama’ waarmee ik vanaf mijn derde levensjaar al in de keuken stond – ik speelde liever buiten. Ik ben niet opgegroeid in een enorm bourgondische cultuur waarin lang eten centraal stond, waarschijnlijk ook gewoon niet haalbaar als de één om half zes naar sport moet, de ander voor het gemak om half zeven dezelfde sport beoefend en een derde muziekles heeft om acht uur. Mijn moeder kookte in mijn herinnering vrijwel dagelijks vers, maar ik was een vreselijke ‘afnemer’. Waardeloos om voor te koken natuurlijk..

Ik zal mij omwille van het niet al te langdradig maken van dit stuk verder niet uitweiden over ‘wat een foodie nu eigenlijk is’, want die term is op een gegeven moment zomaar mijn leven ingekomen, maar de betekenis ervan is natuurlijk vaag – Van Dale kent hem niet in ieder geval.

Mijn interesse in koken is eigenlijk pas ontstaan toen ik op mijzelf ging wonen. Het zelf boodschappen mogen doen, na kunnen denken over wat je gaat koken en daar de vrije keuze in hebben wakkerde bij mij in ieder geval plezier in koken aan. Hoewel het eten zelf voor mij niet altijd een plezierige bezigheid was – ik lust dat niet – , koester ik wel warme herinneringen aan het doorbrengen van veel tijd met elkaar aan tafel. In gesprek over de dag op school of het werk. Napraten over iets wat in het nieuws was, of in onze omgeving gebeurde. Het eten duurde wellicht niet zo lang, het tafelen wanneer mogelijk weldegelijk!

Nog steeds denk ik dat het vooral die ‘verbinding’ is, die maakt ik het de moeite waard vind om de eet-momenten memorabel te maken. Het is een moment van verbinding. Met mijn vriend, familie of met vrienden. Voor mij is eten voor mensen een vorm van ‘lief hebben’, van aandacht. c393b436fbdb0de1b940e70ec582e645

 

Inmiddels trek ik mijn neus niet meer op voor kabeljauw, al gebied eerlijkheid mij wel te zeggen dat ik de vis dan ook niet kook ;). Ik vind het heerlijk om verse spullen aan te schaffen en smaken uit te proberen die in mijn hoofd goed matchen. Om van losstaande ingrediënten een mooie combinatie te maken. Om naar de moestuin te fietsen, daar verse uitjes, venkel en courgettes te oogsten en er een verse soep van te maken voor bij de lunch.

Geen oma of moeder die mij hier bijzonder in heeft geïnspireerd, en ook geen culinaire kookhelden of kookboeken waaraan ik mijn ‘foodie-identiteit’ heb ontleend. Blijkbaar zat het ergens verstopt en is het doordat ik moest gaan koken naar boven gekomen. Door programma’s als Masterchef (Australia) en lange kookavonden met vrienden geïnspireerd en door deze blog is het misschien nog wel extra ontwikkeld omdat ik wellicht net wat bewuster nadenk over wat ik maak.

Weinig romantiek dus in mijn verhaal Annemieke ;)

Annemieke van de blog Eethetbeter vroeg mij om de tag #hoewerdikeenfoodie in te vullen naar aanleiding van het verhaal van een ándere Annemieke, die (deels noodgedwongen door haar gezondheid) haar hart volgde en terecht kwam in de wereld van ‘Food’. 

Heb jullie een romantischer verhaal? Of een heldere uitleg voor wat een foodie nu eigenlijk is? :)

En wat dacht je hiervan?

7 Responses to “Hoe werd ik een Foodie?”

  1. Marianne says:

    ohh zo herkenbaar Elize! En super leuk om te lezen! Gelukkig kon mijn moeder best goed koken, maar ik had zelf totaal geen interesse..mijn favoriete gerecht: macaroni met smac! Yep! Schaam me er nu diep voor! Ha ha ha!

    • Elize says:

      Het is toch wel n mirakel hoe het goed gekomen is met ons hè Haha ;) Mijn moeder kan inmiddels heerlijk koken overigens, en inmiddels ben ik ook n dankbare afnemer ;)

  2. nel says:

    Er zat wel een kerriesaus bij de gekookte vis Elize……. Een erg belangrijk onderdeel ;)

    • Elize says:

      Volgens mij zat die alleen bij de bloemkool mam :) Maar het zou goed kunnen dat ik het diep geen weggestopt Haha ;) Liefs

  3. Nell Nijssen says:

    Waar mijn interesse voor eten vandaan komt, weet ik wel. Een vader met kokspapieren en een onstilbare honger. Een moeder die niet zo creatief was in de keuken, maar wel altijd verse, smakelijke maaltijden op tafel zette. Tel daarbij op mijn eigen nieuwsgierige geest en je hebt iemand die graag in de keuken staat.
    Geluksmomenten bestaan nooit uit materie, maar altijd uit het delen met anderen en jouw eigen beleving daarbij. Of de kabeljauw dan wel gekookt of in kaviaar ingelegd is, maakt allemaal niet zoveel meer uit.

    • Elize says:

      Maar geluk verwachten van een maaltijd met gekookte kabeljauw, gekookte worteltjes én gekookte aardappelen is wel heel veel gevraagd hoor Nell haha ;-)

      Gekheid. Het is waar. Geluk zit hem voor mij ook in het in contact zijn met diegenen die ons inspireren, die we liefhebben, waar me mee kunnen lachen en huilen. Aandacht.

Leave a Reply

“Happiness quite unshared can scarcely be called Happiness; it has no Taste.”

© Copyright Eat Cook Love and Travel – Blog