Zou hij het ooit halen? – West Java (Indonesië)

20151003_152522Mijmeren in de trein

Zonder al te veel succes probeer ik het gevoel van misselijkheid te onderdrukken, terwijl ik naar buiten staar vanuit de voort hobbelende trein. In mijn dagboek schreef ik eerder nog grappend dat eten op een lokaal marktje in Jakarta  een garantie voor maag- en darmproblemen zou zijn. Maar ook zonder het nuttigen van eten aldaar kan dat blijkbaar op korte termijn worden gerealiseerd hier in Indonesië.

Vol vertrouwen in dat dat wel weer goed komt – is het niet vanzelf dan wel door de Yakult die ze hier op iedere hoek van de straat verkopen – laat ik binnen komen wat ik allemaal vanuit de trein zie passeren.

IMG_20151002_173455

IMG_20150930_222222

Her en der droge en elders weer onvoorstelbaar groene rijstvelden, waarbij de achtergrond van het decor wordt bepaald door bananenplanten die schijnbaar werkelijk overal hun ‘werk’ blijken te kunnen doen.

Mensen in een (in mijn ogen) onmogelijke gehurkte positie zijn in de rijst- en theevelden aan het werk, en creatief vormgegeven vogelverschrikkers sieren de velden. Een groep eenden lijkt uit het niets op te duiken uit een rijstveld als de trein passeert; een methode, zo wordt mij later verteld, waarbij optimaal gebruik gemaakt wordt van ecosystemen om met zo min mogelijk ‘verkwisting’ en manuren, vruchtbare grond en een goede oogst te realiseren.

Langzaam mindert de trein wat vaart en de toeter lijkt aan te geven dat we in ieder geval ‘ergens’ in aankomst zijn. In de verte zie ik een groepje kinderen de heuvel op komen rennen, allemaal gekleed in hun blauw met witte schoolkleding. Er lijkt een klein dorpje te zijn, ik schat rond de 30-40 woningen. Het jongentje helemaal rechts knijpt in zijn kruis, ik grinnik.. het passeren van de trein 2-3 keer per dag is blijkbaar een belevenis die je voor een toiletbezoekje niet wilt missen.

De jongen links van de jongen met hoge nood bukt voorover, en raapt iets op van de grond. Ik zie vanuit de trein hoe hij zich snel opricht en zijn lichaam voorbereidt op een worp van iets wat een steen moet zijn richting de trein. De ondeugd en het enthousiasme stralen van zijn gezicht af, en het feit dat de steen nog niet halverwege tot zijn doel komt, lijkt hem niet van zijn stuk te brengen. Ik bedenk me dat er door zijn hoofd gaat dat er over een aantal uren weer een gelegenheid komt, en morgen, of volgende week. Of misschien zelfs volgend jaar.

Terwijl we het groepje kinderen passeren en 3 meisjes nog zwaaiend met de trein proberen mee te rennen, blijf ik hangen met mijn gedachten bij die jongen. Hij moet een jaar of zes geweest zijn, misschien zeven. Drie of vier keer per dag komt er een trein langs, op weg vanaf het westen naar het oosten van Java (en vice versa). Zowel de herkomst als de bestemming zijn voor hem vermoedelijk (nog) onbekend.

Ik vraag me af of het een hoogtepunt in zijn leven zal zijn als hij de dag bereikt dat hij met die steen de trein wél raakt. Of dat hij misschien wel zelf ín de trein stapt en kennis gaat maken met een wereld die groter is dan dat van zijn eigen dorp. Wat zou hem dat brengen?

Op reis

Een kleine week geleden zijn we vanuit Nederland vertrokken naar Jakarta, Indonesië, waar we onze reis beginnen. Na 2 nachten in het hete en hectische Jakarta te zijn verbleven, was het hoog tijd voor het vervolg van onze rit richting het oosten van Java.

Een beetje per ongeluk hadden we na ons verblijf in Bandung een overnachting geboekt in Tasikmalaya, een stad ten zuidoosten van Bandung. Bij het boeken van het ticket en het instappen in de trein leek iedereen hoogst verbaasd over dat we naar Tasikmalaya gingen, wat ons een klein beetje zorgen gaf.

IMG_20151003_183648

20151003_143116

20151003_151157

Kampung Naga

De mogelijkheid om één van de weinig toegankelijke en nog authentieke kampungs te bezoeken in Indonesië voelde echter wel als een buitenkans, dus de ene middag die we in deze stad hadden, wilden we ‘Kampung Naga’ bezoeken.

Wat een buitengewone oase van rust, schoonheid en stilte! Vierhonderdzevenendertig traptreden naar beneden lopend openbaart zich een authentiek dorp van ca. 100 door kalk gewitte huizen met daken van palmbladeren, omringd door prachtige knalgroene rijstvelden. Er zijn wat kleine meertjes waar men aan het vissen is en als westerling zijn we met onze aanwezigheid een ware attractie.

We raken in gesprek over hoe in ‘het westen’ steeds meer een behoefte lijkt te ontstaan aan minimalisme, naar écht contact omdat we voelen hoe al onze techniek ons niet alleen maar goeds brengt. Hier in Azië wordt het hebben van technische middelen juist op veel plekken als een doel en utopie gezien, omdat veel middelen immers ook (nog) niet beschikbaar zijn voor iedereen.

Terwijl we wandelen door de prachtige rijstvelden, en begroet worden door de vriendelijke inwoners van de Kampung , denk ik terug aan die jongen bij de trein. Hoe klein zijn wereld op het moment mogelijk nog is, in dat kleine dorpje ergens tussen Bandung en Tasikmalaya, en vooral ook wat de toekomst hem gaat brengen…

Laat iemand het me weten als hij de afstand tussen hem en de trein heeft weten te overbruggen?

Volgende stop: Yogyakarta! Hebben jullie nog tips?

IMG_20151002_200045

Smile! Happy Looks Good on You.. 

 

En wat dacht je hiervan?

6 Responses to “Zou hij het ooit halen? – West Java (Indonesië)”

  1. Martine - Duizenden1dag says:

    Wat leuk dat jullie die tussenstop gemaakt hebben! En door je verslag ben ik weer even een beetje terug. Ik reis de komende tijd met plezier virtueel met je mee.

  2. annemieke says:

    Dank je voor je mooie verhaal zodat we mee kunnen genieten

    • Elize says:

      Fijn en lief dat jullie meegenieten en meeleven! Bedankt voor je berichtje, n reactie is toch altijd leuk! Liefs voor thuis!

  3. Keff says:

    Wat ontzettend mooi geschreven.. Het is net alsof ik naast je zit in de trein en mag meegluren in je gedachte. Ik vind het geweldig dat je op de plek bent, waar ik nooit geweest ben maar toch vandaan kom en zeker naar toe wil gaan. Ik zal zeker vaker ff gluren, dan ontsnap ik ff uit drukte van hier en dan ben ik ook eventjes aan de andere kant vd wereld..

    Liefs
    X

    • Elize says:

      Heej :)

      Wat leuk dat je meeleest & dat je een berichtje achter laat! Super lief, en ik ben blij dat je er zo een beetje op afstand iets van mee kunt krijgen ;) Even ontsnappen aan de drukte is nooit weg..

      Liefs, ook voor de meiden!

Leave a Reply

“Happiness quite unshared can scarcely be called Happiness; it has no Taste.”

© Copyright Eat Cook Love and Travel – Blog