Een lesje van de 10 jarige Heng – Cambodja

 

Een wijze levensles van de 10 jarige Cambodjaanse Heng – Diep gehurkt zit hij bij een groep Chinese jongens, een paar meter verderop. Ik heb net kort een praatje met hem gehad over hoe het die ochtend op school was geweest, en gevraagd wat zijn plannen waren voor het komende weekend. Hij gaf aan dat hij in het weekend bij zijn opa en oma logeert, in tegenstelling tot de schooldagen, dan slaapt hij namelijk op het strand met zijn familie. Met een grote ondeugende grijns probeerde hij me opnieuw te verleiden tot de aankoop van één van zijn talloze zelfgemaakte armbandjes. Vanaf een kleine afstand sla ik hem nu gade, hoe hij veel te bijdehand voor zijn 10 jaar en de meter die hij hoog is iedereen met speels gemak om zijn vinger windt.
IMG_20151214_182014

“Rock, Paper, Scissors?”

Zijn gele overhemd bedekt slechts de helft van zijn zongebruinde rug, hij verklaarde dan ook al eerder zonder aanleiding dat hij het shirt van zijn broertje aan had getrokken die morgen. Wellicht hing zijn eigen shirt nog te drogen aan de palmboom, zo stel ik me voor. Zijn slippers daarentegen lijken twee keer het formaat van zijn voeten. Dat lijkt hem overigens net zo min te deren, en hij loopt niet minder vlot over het rulle zand..

Als de laatste dag van ons verblijf daar aan de mooie kust in het zuiden van Cambodja is aangebroken, herinnert Heng zich dat feilloos en komt dan ook opnieuw vol goede moed op ons af wandelen. Of ik ‘Rock, Paper, Scissors’ wil spelen met hem. “You win, you get one. You loose, you buy one”, wijzend op zijn armbandjes. Een keuze krijg ik niet echt, al wordt het uiteindelijk ‘boter, kaas en eieren’, wat hij eerst in het zand en later op zijn hand tekent.

1516852_1536088023371184_1925658258_n

Zaken doen

Al kijkend naar hem, ben ik opnieuw in intern conflict over dat ik veel te graag iets van hem wil kopen en tegelijkertijd heb ik het advies van meerdere gidsen in mijn achterhoofd dat het beter is om niet van kinderen te kopen. Ik realiseer me op dat moment dat ik nog twee ongebruikte notitieblokjes in mijn tas heb en een legio aan pennen. Op mijn blote voeten door het warme zand, in het licht van de ondergaande zon, loop ik hem achterna en geef ik hem de twee schriftjes. Zijn ogen kijken zo ondeugend en enthousiast dat ik hem er even van verdenk opnieuw ‘zaken’ te willen doen met me, maar hij bedankt en gaat naadloos over van zijn arm naar het schriftje bij de groep Chinezen waar hij een dealtje mee probeert te regelen.

Als ik weer zit realiseer ik me dat ik ook nog een knalgele poncho heb, ongebruikt, en dat hij daar wellicht ook nog wel iets mee kan. Mijn vriend loopt hem met het gele geval achterna en nadat hij met een frons de achterkant van de verpakking heeft bestudeerd, knikt hij goedkeurend en steekt hij het bij zich. In eenzelfde beweging haalt hij twee handgemaakte armbandjes van zijn rek af, en geeft die mee. Één voor hem, en één voor ‘zijn girlfriend’. “For good luck”.

Levenles

Diep geroerd door zijn lieve en hartelijke gebaar staren we allebei naar de zonsondergang die zojuist nog magischer werd. Mooier wordt het niet, voor mij. In plaats van mijn gevoel ‘tekort geschoten te zijn’ door niets van hem te kopen en hem daarin niets ‘gegeven’ te hebben, geeft deze Heng van 10 jaar in zijn te korte gele overhemd mij een les in wat echt waardevol is, wat er echt toe doet. Connectie, aandacht voor elkaar.

Dankjewel Heng!

En wat dacht je hiervan?

Leave a Reply

“Happiness quite unshared can scarcely be called Happiness; it has no Taste.”

© Copyright Eat Cook Love and Travel – Blog