Liefde voor de Laars

foto Wilma

Vandaag worden we opnieuw aan de hand genomen op reis. Dit keer geen Japan of de Filipijnen, maar een trip iets dichter bij  huis. Toen ik Wilma (Walraven) vroeg iets over haar eigen FoodJourney te schrijven reageerde zij minstens even enthousiast als ik zelf was over dit ‘project’. Het is zo tof om te zien hoe iedereen een andere interpretatie geeft aan deze ‘reis’. Wilma deelt met ons de oorsprong van haar liefde voor reizen en voor eten.. Haar vader wilde haar op haar tiende kennis laten maken met een ander deel van de wereld en liet haar met de ogen dicht een plekje kiezen op een kaart. Dat de kaart zo gevouwen was dat de uitkomst niet op al te grote afstand kon liggen roept alleen maar een warmer gevoel op. Binnen de mogelijkheden je kind laten leren, ontdekken en lief hebben.. Wat een mooie start van een persoonlijke FoodJourney is dat! 

Wil je meer lezen van Wilma? Ze schrijft prachtige gedichten, compleet met mooie beelden, kijk dus vooral even op haar eigen website

Liefde voor de Laars

Toen Elize me met haar aanstekelijke enthousiasme vroeg een blog te schrijven moest ik echt denken “waar zal ik beginnen?”. Wel, bij het begin natuurlijk!

Voor het begin reis ik heel ver terug in mijn gedachten, naar het jaar 1970. Mijn allereerste échte buitenlandse reiservaring en het reizen zat direct in mijn bloed. Mijn vader liet me op een kaart geblinddoekt een bestemming prikken om als 10 jarige heen te reizen. Een gevouwen kaart weliswaar, want met de auto naar Rusland was ook hem nét iets te ver. Het werd een klein meer in noord Italië bij het plaatsje Orta.

Hier groeide mijn onbeschrijfelijke liefde voor ‘de laars’, voor de familie waar we ruim tien jaar lang onze benen onder de tafel konden schuiven. Mijn liefde voor de manier van eten en vooral voor de manier hoe men erover sprak. Jullie en Elize begrijpen ongetwijfeld dat als ik hier nu over los zou barsten, ik meer dan genoeg leesvoer zou hebben om nog uren met jullie te kunnen natafelen.

Maar, wat me als kind het meest hiervan is bijgebleven is niet een culinair hoogstandje maar is de ‘granita’. Of ‘krabijs’, zoals wij het noemden. En dat dan eten tot je omviel van de buikpijn.

Wees gerust, ik heb meer dan alleen de granita leren kennen en onthouden van de Italiaanse Cuisine! Mijn enorme liefde voor dit leven en deze keuken is blijkbaar zo van mijn gezicht af te lezen dat ik deze zomer de kans heb gekregen om met een echte chefkok mee te mogen koken in Italië! Wel in ruil overigens voor dat ik hem de fijne kneepjes van de creoolse keuken bijbreng die ik ooit geleerd heb tijdens een periode van wonen in een plantage in de tropen.

We zullen zien wie bij wie uit de hand eet :)! Wordt vervolgd… Ik kook in ieder geval van verlangen.

foto Wilma

Deze prachtige foto lijkt een foto uit een ver en grijs verleden. Niets is echter waar, want deze foto is vers van de pers, slechts een paar maanden geleden! Een foto geschoten met mijn telefoon, me eeuwig dierbaar daar ik oude foto’s kwijt ben geraakt door een brand. De meest mooie exotische reiservaringen en woonplekken zijn uiteraard opgeslagen in mijn geheugen en staan op mijn netvlies gebrand, maar het oog wil af en toe toch ook wat!

Waarom ben ik begonnen bij ‘het begin’? Omdat deze simpele ervaring een onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Het is de basis van mijn liefde voor reizen en voor eten/koken. Een thuisbasis waar ik als ‘kind aan huis’ nog steeds zo kan aanschuiven met mijn benen onder tafel, voordat ik verder de laars induik, voordat ik verder reis…

Het is wellicht een koud gerecht, maar ik word warm bij de gedachte alleen al… Granita!

Ingrediënten:

  • 4-6 citroenen
  • 350 gram suiker
  • 1 liter water

Bereidingswijze:

Traditioneel wordt granita vaak gemaakt van koffie of citroen, maar je kunt natuurlijk ook lekker vers fruit, bessen, siroop of amandelmelk gebruiken. In deze tijd van het jaar wordt het uiteraard minder gegeten dan in de zomer, maar het is een lekkere combinatie als verfrissing voor een wat zwaarder dessert (denk bijvoorbeeld aan een koffiegranita naast een lopend chocoladetaartje)! Dus experimenteer vooral ook met de smaken en samenstellingen.. Op die manier kun je het ook prima herfst- en winter proof maken!

Optie 1: Citroengranita

1.Pers de citroenen uit en doe het sap samen met het water en de suiker in een kom.

2. Laat het mengsel ongeveer 6 uur in de koelkast staan zodat alle smaken goed opgenomen worden en zeef het daarna. Zet het gezeefde vocht in bij voorkeur een lage bak in de vriezer tot het begint te bevriezen. De truc is om elk kwartier het mengsel met een vork of garde om te roeren, zodat het geen grote ijsklomp wordt.

Optie 2: Bessen/Vers Fruit Granita

1. Doe 1/3e deel fruit, 1/3e deel suiker en 1/3e deel water in een pannetje. Breng het geheel aan de kook en laat het voor de helft inkoken.
2. Zeef het geheel en laat de siroop afkoelen.
3. Hak ijsblokjes fijn en verdeel het ijs over glazen. Breng het ijs op smaak met de siroop.

Optie 3:

1. Snij fruit in kleine stukjes en vries het in.
2. Doe een deel ijsblokjes, een deel van het bevroren fruit en eventueel suiker in de blender.
3. Blend het geheel enkele secondes op maximale snelheid. Je krijgt zo een fijne en romige granita. Serveer de granita direct!

Meer FoodJourney?

FoodJourney

En wat dacht je hiervan?

Leave a Reply

“Happiness quite unshared can scarcely be called Happiness; it has no Taste.”

© Copyright Eat Cook Love and Travel – Blog