Kerstmis in aantocht. Mijn Terugblik op 2016


Het is nog maar een dikke week, en dan is het alweer Kerstmis. Onvoorstelbaar hoe hard de tijd elk jaar weer sneller lijkt te gaan. Vorig jaar kwamen we na een indrukwekkende reis door IndonesiëAustralië en Cambodja net aan in Singapore rond deze periode. Het was een zeer bijzondere gewaarwording. Overal kerstbomen, lichtjes en kerstmuziek, terwijl het buiten een graad of 35 was en de verkoeling vooral werd verzorgd door een airco die overuren maakte.

Met alle rijke ervaringen, herinneringen aan lieve mensen, prachtige plekken én de geleerde wijze lessen begon ik vol hoop, energie en inspiratie aan het nieuwe jaar. Een blik krijgen in het leven op een plek in de wereld waar ze minder gezegend zijn wat betreft het krijgen van kansen zoals ik die krijg en heb gekregen, werkt altijd bijzonder relativerend en voelt voor mij als een verrijking.

 


Hoogte- en Dieptepunten

Al snel bleek echter dat ook dit wederom een jaar van hoogtepunten, maar ook dieptepunten zou gaan worden. Na in de afgelopen jaren al een aantal keer (veel te vroeg) afscheid te hebben moeten nemen van bijzondere mensen, was ook het begin van dit jaar een versnelling van een verdrietige periode waarin we afscheid hebben moeten nemen van onze lieve oma. Liefde en respect voor haar, elkaar en het verdriet haar los te moeten laten ging hand in hand. Het terug zijn in Nederland, de liefde en steun van mensen in mijn privé-leven en de warmte op mijn werk was heel bijzonder, en daar voel ik veel dankbaarheid voor. En hoewel het afscheid moeten nemen, en iemand moeten missen vreselijk pijnlijk is, zorgde het ‘nieuwe leven’ wat in het voorjaar in ons leven kwam, in de vorm van ons prachtige lieve nichtje, voor een grote troost.

Meer rust

Na deze heftige periode kwam er een tijd van meer rust. Rommelen in de moestuin met/bij een vriendin, genieten van al het moois dat op kwam, al gebied eerlijkheid te zeggen dat het een wat schrale oogst was, mede mogelijk gemaakt door menig slak. Nog een kleine week terug naar het heerlijke Berlijn, wat toch een waar feest blijft, die stad. En als klap op de vuurpijl het nieuws dat ik eind januari nog een keer ‘tante’ (geen echte, voor mijn zus/broertje er vragen over krijgen ;)) ga worden van een ongetwijfeld prachtig meisje! Wat een geluk in dat aanstaande warme gezin.

In de zomer genoten van het mooie weer, het buiten zijn, van lange avonden aan tafel en koken voor en met vrienden, fijne boeken en het vlammetje aanwakkeren van het plan om volgend jaar gewoon nog eens voor een langere tijd op reis te gaan. De wereld te ontdekken, met al zijn (verborgen) schoonheden. Nieuwe mensen, culturen, plekken én nieuw eten te leren kennen. Dat alles terwijl ik aan het werk was hoor, die maanden, want dat doe ik heus zo af en toe ;)

Kort na de zomer werden we opnieuw opgeschrikt. Opnieuw een schok en zoveel verdriet in mijn omgeving doordat veel te vroeg en onverwacht afscheid moest worden genomen van iemand waar veel van gehouden werd. Voor mij persoonlijk een zeer liefdevolle herinnering vanaf mijn jonge jeugd. Het verdriet, de wereld die op zijn kop staat, en er niets aan kunnen doen. Het went nooit.

“Only The Forgotten Are Truly Dead”

Ik schreef dit eerder, en het is waar. Maar het (dagelijkse) gemis wordt daar toch eigenlijk nauwelijks door verzacht.

In de hoop en het vertrouwen dat er op het gebied van verlies een rustigere tijd aan komt, blijven we vooruit kijken. De energie en inspiratie die het bezoeken van een onbekende plek (zoals bijvoorbeeld het prachtige Krakau in het najaar) maakt dat het altijd weer kriebelt voor het maken van nieuwe plannen.



    

Nieuwe Plannen

En wel, nieuwe plannen die zijn er! Begin volgend jaar wacht ons ongetwijfeld ook weer een mooie bijzondere reis, vol plezier, liefde, mooie natuur, veel wandelen en wijze lessen. We gaan terug naar het fijne Vietnam, kort erna naar Laos, waarna we naar zo’n beetje de andere kant van de wereld doorvliegen: Nieuw Zeeland. Ik bedoel, als je dan toch in de buurt bent ;) De reis gaat eindigen met het bijzondere China waar ik vreselijk nieuwsgierig naar ben, en als klap op de vuurpijl gaan we ook nog naar Hongkong. Wat een vooruitzicht! Mochten jullie tips hebben, schroom vooral niet ze hieronder achter te laten.

Qua bloggen was het eigenlijk geen spannend jaar. Misschien wel de grootste stap voor mijzelf is dat ik mijzelf heb gegund om niet in iedere blogpost een heel verhaal te moeten schrijven – doen jullie stiekem een dansje? -. Waarin ik mezelf wat meer vrijheid heb gegund qua wel of niet bloggen, en meer mijn zin en inspiratie heb gevolgd, dan er hard voor te werken. Waarin ik toch stiekem weer trots ben en het super leuk vind als iemand één van de recepten uitprobeert én het met smaak eet. En waar ik het keer op keer bijzonder vind dat zoveel mensen de moeite nemen om de blogs te lezen.. Veel dank daarvoor!

Wel, de korte terugblik is weer een epistel geworden, hopelijk is het me vergeven door de bikkel die tot het einde kwam. Het was dus een jaar waar privé liefde, geluk en verdriet, verlies hand in hand gingen. Veel liefde, aandacht, warmte, geluk en daarvoor dankbaarheid. Maar ook pijn, verlies en groot verdriet. En waar het in mijn jaar hand in hand ging, was er gelukkig ook bij de daadwerkelijke momenten van verdriet ruimte voor aandacht, respect, begrip en bovenal liefde.

Ik wens jullie veel liefde, gezondheid, geluk en warmte toe in de komende dagen en vooral ook in het komende jaar. En hen die een groot gemis voelen wens ik veel sterkte, warmte en liefde. Ook na de Kerstdagen en Oud en Nieuw.

Liefs, Elize

 

Heb je deze al gelezen?

2 Responses to “Kerstmis in aantocht. Mijn Terugblik op 2016”

  1. Corinne says:

    Mooi geschreven Elize! 😘

Laat een bericht achter:

“Happiness quite unshared can scarcely be called Happiness; it has no Taste.”

 

© Copyright Eat Cook Love and Travel – Blog