‘Slurpen’ Aan Tafel Geoorloofd?

neus in glasEen tikkeltje gegeneerd voel ik mij altijd, als ik in een restaurant plaats heb genomen en de ober vraagt of ik de wijn wil voorproeven. Bij voorkeur delegeer ik deze rol dan ook aan één van mijn tafelgenoten. Wetende dat onafhankelijk of de wijn me zal smaken ik toch niet zal zeggen dat ik graag wil dat ze nog een andere fles open trekken, ook niet als deze me inderdaad niet aan staat. Niet omdat ik in zijn geheel geen vorm van assertiviteit bezit, maar omdat ik simpelweg niet pretendeer veel kennis te hebben van wijn. Omdat het gegeven dat de wijn me niet goed smaakt mij dus het logische gevolg lijkt van mijn eigen verkeerde keuze. Komen ze goed mee weg in een restaurant, mocht er onverhoopt toch echt een keer kurk inzitten. En dat alles ondanks dat het boekje ‘Wat je als wijnliefhebber moet weten’ toch echt in mijn bezit is.

Ergens gaat het natuurlijk al mis bij de titel van het boekje; ‘Wat je als wijnliefhebber moet weten‘. Want, wanneer ben je een échte ‘wijnliefhebber’? Als je graag geniet van een glas wijn wat je lekker vindt? Of als je alle ins- en outs wilt weten van de wijn die je drinkt? Natuurlijk is het op zn tijd handig om een beetje kennis te hebben van welke wijn het best bij welk gerecht past, maar alle etiquette die rondom wijn zweven zijn voor mij iets te veel van het goede. Ik heb er simpelweg gewoon te weinig wijn-kennis voor. Ik ben van het ‘simpele soort’ dat gewoon geniet van een glas wijn. Maar, daar het boekje duidelijk niet van mening is dat de omschrijving van ‘een wijnliefhebber’ iemand is die simpelweg geniet van een glas wijn én ik dat boekje dus in mijn bezit heb, is er wellicht nog hoop…

Ongemakkelijke wijn-proef situaties dus. Hetzelfde geldt voor dat ‘slurpen’. Een tikkeltje verontwaardigd sla ik toch altijd het ritueel gade waarin iemand die zichzelf weldegelijk heel serieus neemt in deze wijn-proeverij en dientengevolge vrijwel zijn volledige neus in het glas stopt, waarna met een ernstige blik een slok van de wijn wordt genomen, alsof het azijn is! De neus iets opgetrokken en bovenlip iets omhoog, en voor je goed en wel in de gaten hebt wat het is, hoor je een ‘slurpend’ geluid. Een geoorfloofd slurpend geluid aan tafel! Waar is de tijd gebleven dat we gecorrigeerd werden door onze moeders omdat we nog door het rietje bleven zuigen terwijl het glas al lang leeg was?

Slurpen dus. Er is door Ilja Gort zelfs een ‘Slurpen Mode d’emploi’ geschreven. Fantastische boekjes overigens van deze man! Gepassioneerd schrijft hij over wijn maken en opslurpen van deze wijn, en het opslurpen van het leven. Een tikkeltje ongenuanceerd is het natuurlijk ook wel hoe ik mij hierboven uitdruk. ‘Slurpen’, immers is een serieus onderdeel van het wijn proeven. Een fase die komt ná het observeren van de kleur van de wijn én het ruiken van de wijn nadat je hem hebt ‘gewalst’ in je glas. Slurpen, een proces waarbij je de wijn versnelt ‘oxideert’; bloot stelt en in contact laat komen met zuurstof. Hierdoor komen alle smaakaroma’s van de wijn vrij in je mond en versnel je als het ware het proces waar je normaal een paar uur van tevoren al de fles wijn voor moet openen. De wijn in contact laten komen met zuurstof. Bij deze heb ik trouwens dan toch nóg een goede reden gevonden om op z’n tijd te slurpen. Één die mij wél aanspreekt. Als de nood hoog is en we geen tijd hebben om de wijn uren te laten oxideren, is daar altijd nog een laatste redmiddel…Slurpen!

Een laatste redmiddel dus, meer is het voor mij nog niet. Sorry échte wijnliefhebbers!

Proost. En Slurpse! (Misschien toch eens proberen, met niemand in de buurt, muziek hard aan en de gordijnen dicht)

Heb je deze al gelezen?

Laat een bericht achter:

“Happiness quite unshared can scarcely be called Happiness; it has no Taste.”

 

© Copyright Eat Cook Love and Travel – Blog